Lekarze mają tylko chwilę, by cię ocenić i podjąć decyzję, czy należy przyznać ci orzeczenie o niepełnosprawności. Nie znają twojego życia, nie widzą bólu, z którym borykasz się każdego dnia, ani wysiłku, jaki wkładasz w każdą zwykłą czynność. Oceniają cię na podstawie kilku minut rozmowy i papierów. A to często nie wystarcza, by zobaczyć prawdę.
Kilka niewinnych słów, które zamykają drogę do orzeczenia. Tego nigdy nie mów lekarzom
Stając przed komisją orzekającą, wiele osób instynktownie stara się wypaść jak najlepiej. To odruch - przez lata uczono nas, by nie narzekać, nie przesadzać i nie obciążać innych swoimi problemami. Dlatego padają zdania w rodzaju "jakoś sobie radzę", "leki pomagają", "nie chcę być ciężarem". Brzmią rozsądnie i uczciwie, ale dla lekarzy są jasnym komunikatem: pacjent funkcjonuje samodzielnie i nie wymaga wsparcia. Członkowie komisji nie widzą wysiłku, który kryje się za tymi słowami. Nie wiedzą, że wyjście z domu wymagało pomocy rodziny, że dojazd był możliwy tylko dzięki specjalnemu transportowi, a "radzenie sobie" oznacza codzienną walkę z bólem, osłabieniem albo lękiem. Jeśli ktoś powie, że "czasami coś potrafi", lekarze mogą uznać to za normę, a nie rzadki wyjątek okupiony ogromnym kosztem fizycznym lub psychicznym. Tym bardziej że dokumentacja medyczna bywa lakoniczna i ogólnikowa. W efekcie to właśnie kilka zdań wypowiedzianych podczas badania zaczyna budować obraz całego życia pacjenta - nawet jeśli jest on daleki od rzeczywistości.
Komisja orzekająca nie sprawdza, jak bardzo się starasz. Sprawdza, czy jesteś niesamodzielny
Dla lekarzy orzekających w komisji nie liczy się zaradność ani dobra wola. Nie nagradzają za dzielność, nie analizują charakteru pacjenta i nie doceniają tego, że ktoś "daje z siebie wszystko". Ich zadaniem jest ocena poziomu niesamodzielności, a ta wynika z ograniczeń, nie z wyjątkowych momentów poprawy czy mobilizacji na jedno badanie. Dlatego kluczowe jest mówienie o tym, jak wygląda typowy dzień, a nie ten jeden, w którym udało się wstać, ubrać i dotrzeć na miejsce. Trzeba jasno mówić o bólu, lękach, depresji, dniach spędzanych w łóżku i o potrzebie stałej pomocy przy codziennych czynnościach. Także o rzeczach trudnych, wstydliwych i często przemilczanych, zwłaszcza o problemach psychicznych. Lekarze nie domyślą się tego, co zostanie niedopowiedziane, i nie czytają między wierszami. Jeśli ograniczenia nie wybrzmią wprost, mogą zostać uznane za nieistotne. A wtedy kilka minut rozmowy wystarczy, by zapadła decyzja, która pozbawi prawa do wsparcia i zostawi chorego samego z problemami, których nie da się już "jakoś" unieść.
Źródło: Infor.pl
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
