Ogrzewanie domu drewnem wciąż jest w Polsce bardzo popularne. Problem zaczyna się wtedy, kiedy do pieca trafia opał o zbyt wysokiej wilgotności. Spala się słabo, brudzi komin i szkodzi powietrzu. Przepisy jasno wskazują, że wilgotność drewna nie może przekraczać 20 procent, ale osiągnięcie takiego poziomu bywa czasochłonne. Na szczęście odpowiednie przygotowanie i przechowywanie polan potrafi skrócić sezonowanie nawet o połowę.
Mokre drewno to mniej ciepła i więcej problemów. Wilgotność nie może przekraczać 20 procent
Wilgotne polana spalają się nierównomiernie i produkują więcej dymu. To oznacza nie tylko mniejszą ilość oddawanego ciepła, lecz także większe osadzanie się sadzy w kominie. W efekcie rośnie ryzyko jego zabrudzenia, a nawet uszkodzenia instalacji grzewczej. Im wyższa wilgotność, tym więcej energii ucieka w powietrze zamiast ogrzewać dom.
W wielu regionach obowiązują uchwały antysmogowe. Jasno określają, że do palenia nadaje się wyłącznie odpowiednio wysuszone drewno. To kwestia nie tylko komfortu cieplnego, ale również jakości powietrza i bezpieczeństwa.
Rozłup drewno na mniejsze szczapy. To prosty krok, który robi ogromną różnicę
Najczęstszy błąd to pozostawienie grubych kawałków w całości. Tymczasem cieńsze szczapy schną zdecydowanie szybciej, bo mają większą powierzchnię kontaktu z powietrzem. Właśnie dlatego rozłupanie drewna zaraz po zakupie lub ścięciu znacząco przyspiesza cały proces.
Równie ważne jest odpowiednie ułożenie opału. Najlepiej ustawić go na paletach albo ażurowej kratce, tak aby powietrze mogło swobodnie krążyć także od spodu. Drewno powinno być osłonięte przed deszczem, ale nie szczelnie zamknięte. Stały przewiew działa jak naturalna suszarka i ogranicza ryzyko pleśni czy nieprzyjemnego zapachu.
Czytaj także: Brudna wycieraczka to już przeżytek. Coraz więcej osób wybiera bardziej praktyczny zamiennik
Wybór gatunku drewna również ma znaczenie. Nie każde drewno grzeje tak samo
Do pieca najlepiej sprawdzają się twarde gatunki liściaste, takie jak dąb, buk czy grab. Palą się długo, równomiernie i dają stabilny żar. To one zapewniają najwięcej ciepła przy najmniejszej ilości dokładania.
Drewno iglaste, na przykład sosna czy świerk, szybko łapie ogień i świetnie nadaje się na rozpałkę. Zawiera jednak sporo żywicy, która może osadzać się w kominie. Dlatego warto traktować je jako uzupełnienie, a nie podstawę opału. W kominku najlepiej sprawdzają się gatunki liściaste, które spalają się spokojnie i nie powodują nadmiernego kopcenia.