Dobór roślin do rodzaju gleby pozwala ograniczyć późniejsze problemy z ich uprawą. Zamiast całkowicie zmieniać właściwości podłoża, można wykorzystać jego naturalne cechy. Wiele efektownych bylin dobrze radzi sobie w ziemi z dużą zawartością gliny.
Gliniasta ziemia ma swoje zalety. Trzeba jednak uważać na jeden problem
Glina pomaga zatrzymywać w podłożu wodę i składniki odżywcze, ale jej nadmiar zmniejsza przepuszczalność gleby. W rezultacie do korzeni dociera mniej tlenu. Szczególnym problemem staje się zastój wody, który nie wszystkim roślinom służy. Jednym ze sposobów na poprawę właściwości ciężkiego podłoża jest dodanie piasku, który zwiększa jego przepuszczalność. Nie zawsze trzeba jednak ingerować w ziemię. Można zamiast tego dobrać byliny przystosowane do panujących w niej warunków.
Słoneczna rabata może być pełna kolorów. Floksy, dzielżany i astry dobrze czują się na cięższej ziemi
Floks wiechowaty (Phlox paniculata) preferuje żyzną, gliniastą ziemię. Od lipca do września tworzy kwiaty w odcieniach bieli, różu, fioletu i czerwieni. Trzeba jednak uważać na zalegającą wodę, ponieważ roślina jest na nią wrażliwa. Dobrym wyborem są również dzielżan (Helenium) i słoneczniczek (Heliopsis helianthoides). Pierwszy zachwyca kwiatami w ciepłych odcieniach żółci, pomarańczu i czerwieni, natomiast drugi kwitnie na żółto. Obie byliny dobrze znoszą gliniaste podłoże, a ich kwiaty można podziwiać od lipca do września. Późnym latem uwagę zwraca aster nowoangielski (Aster novae-angliae). Od sierpnia pojawiają się na nim różowe lub fioletowe kwiaty. Preferuje żyzne, próchniczne podłoże z dużą zawartością gliny. Wysokie odmiany osiągają nawet 160 cm, natomiast ''Purple Dome'' pozostaje znacznie niższa. Na słonecznym stanowisku dobrze czuje się także bergenia ''Eroica'', choć poradzi sobie również w półcieniu. Jej fioletowoczerwone kwiaty rozwijają się w kwietniu i maju. Roślina preferuje świeżą ziemię, ale toleruje również okresową suszę. Jesienią i zimą dodatkową ozdobą są liście, których spodnia strona przybiera intensywnie czerwony kolor.
Nie wszystkie byliny potrzebują pełnego słońca. W półcieniu także można wykorzystać gliniaste podłoże
Jedną z propozycji jest bodziszek ''Rozanne'', ceniony za odporność i długi okres kwitnienia. Jego fioletowoniebieskie kwiaty pojawiają się w czerwcu i utrzymują się aż do pierwszych przymrozków. Ciekawie prezentuje się również rutewka Delavaya (Thalictrum delavayi). Preferuje świeże, próchniczne podłoże, a w lipcu i sierpniu tworzy delikatne, fioletoworóżowe kwiatostany. Może osiągać nawet 180 cm wysokości. Tak okazała roślina może wymagać podpory, a najlepszą stabilność osiąga w wilgotnym i jasnym miejscu. Do półcienistych miejsc nadaje się także rdest (Polygonum amplexicaule). Lubi wilgotne, gliniaste podłoże i szybko się rozrasta. Jego białe, różowe lub ciemnoczerwone kwiaty pojawiają się pod koniec czerwca i mogą utrzymywać się aż do pierwszych przymrozków. Inną możliwością jest tawułka (Astilbe), która preferuje półcień lub jasny cień oraz świeże, próchniczne podłoże. Może rosnąć również w bardziej nasłonecznionym miejscu, ale wówczas potrzebuje ziemi, która zapewni jej odpowiednią ilość wody. W takich warunkach dobrze sprawdza się podłoże z dużą zawartością gliny.
Te byliny warto wziąć pod uwagę przed sadzeniem. Gliniasta ziemia daje wiele możliwości
Listę uzupełnia tojad Carmichaela (Aconitum carmichaelii), który najlepiej czuje się w półcieniu lub cieniu. We wrześniu i październiku rozwija ciemne, niebieskofioletowe kwiaty. Im więcej słońca dociera do rośliny, tym bardziej wilgotnego podłoża potrzebuje. Trzeba też pamiętać, że tojad Carmichaela jest silnie trujący.
