Dobierając rośliny, które będą stały na straży naszej działki, zazwyczaj wypieramy tuje, cisy lub jodły. W zależności od gatunku musimy uzbroić się w cierpliwość, zanim drzewka zaczną wykonywać swoje zadanie i odgradzać nas od sąsiadów i reszty świata. Osoby, które nie lubią czekać i jednocześnie nie chcą przepłacać za wyrośnięte już okazy, powinny rozważyć wysadzenie daglezji zielonej. To drzewo iglaste rośnie do 80 cm rocznie.
Jedlica Douglasa to drzewo iglaste pochodzące z terenów Ameryki Północnej. Słynie z wyjątkowych umiejętności szybkiego wzrostu. W naturalnych warunkach roślina jest w stanie wzbić się na wysokość 100 metrów - w Polsce wynik ten wynosi połowę. Niemniej jednak najwyższy przedstawiciel w naszym kraju został zarejestrowany w Nadleśnictwie Bardo i mierzy 59 metrów. Osoby, które uwielbiają kontakt z naturą i chcą cieszyć się prywatnością na działce, bez dwóch zdań powinny postawić na tę odmianę. Drzewo jest w stanie odnaleźć się w każdych warunkach i dożywa nawet do kilkuset lat. Co więcej, nie wymaga żadnych specjalistycznych zabiegów pielęgnacyjnych. Jedyne, o czym należy pamiętać, to przycinanie pędów raz do roku. Zanim jednak zaczniemy zaprzątać sobie tym głowę, ustalmy, jakie podłoże będzie najlepsze dla jedlicy.
Daglezja wykazuje się sporymi umiejętnościami adaptacyjnymi, dlatego bez większego problemu możemy wysadzić ją zarówno w terenach mocno nasłonecznionych jak i cienistych. Jedynym ważnym aspektem jest jakość gleby, która powinna być lekko kwaśna, żyzna i próchnicza. Iglak nie będzie zadowolony kiedy znajdzie się w przesuszonej lub mocno wilgotnej ziemi. Po wysadzeniu młodych osobników należy pamiętać o regularnym podlewaniu, aby wesprzeć proces rozrastania się systemu korzeniowego. Już od wczesnego etapu wzrostu można poddawać roślinę procesowi przycinania i formowania na żywopłot. Nie jest to jednak konieczne ze względu na ich naturalny, atrakcyjny wygląd. Jeśli jednak zdecydujemy się na lekkie zmiany, powinniśmy pamiętać, że ten zabieg należy wykonywać tylko raz w roku - wczesna wiosną (w marcu) lub ewentualnie późnym latem (we wrześniu). Pędy obcinamy maksymalnie na długość 1/3 całości. Igły pokrywające gałęzie osiągają maksymalnie do 4 cm długości oraz 1,5 mm szerokości. Przy ich obcinaniu nie trzeba bać się o ukłucia ze względu na łagodne zakończenia. Co ciekawe, potarcie palcami struktury zielonych blaszek powoduje wydzielanie się przyjemnego, cytrynowego zapachu.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.