Ogrzewanie domu drewnem jest w Polsce bardzo popularne. Wiele osób zastanawia się, jakiego drewna nie wolno palić w kominku oraz które gatunki są mniej odpowiednie do pieca. W praktyce część błędów wynika nie z samego rodzaju drewna, lecz z jego wilgotności lub sposobu spalania. Dlatego warto przyjrzeć się poszczególnym przypadkom i sprawdzić, co rzeczywiście stanowi problem podczas spalania.
Czy drewnem iglastym można palić w kominku? Świerk, jodła i sosna a bezpieczeństwo komina
Świerk, jodła i sosna to powszechnie dostępne gatunki drewna opałowego. Zawierają więcej żywicy niż większość drzew liściastych, dlatego podczas spalania mogą sprzyjać odkładaniu się osadów w przewodzie kominowym. Przy częstym spalaniu drewna iglastego konieczne jest regularne czyszczenie komina, ponieważ żywica sprzyja gromadzeniu się sadzy. Drewno iglaste spala się szybciej i daje wyższy, intensywny płomień, ale krócej utrzymuje żar. Z tego powodu częściej wykorzystuje się je do rozpalania niż do długotrwałego ogrzewania. W nowoczesnych piecach z dobrą regulacją dopływu powietrza dobrze wysuszone drewno iglaste może być używane, jednak w praktyce rzadziej stanowi podstawowy opał w sezonie grzewczym.
Jakiego drewna nie wolno palić ze względu na wilgotność? Mokre i zgniłe to błąd
Świeżo ścięte drewno zawiera dużą ilość wody i powinno być sezonowane nawet kilkanaście miesięcy w przewiewnym miejscu. Za odpowiednie do spalania uznaje się drewno o wilgotności poniżej 20 procent. Drewno opałowe o wilgotności wyższej niż 20 procent traci znaczną część swojej wartości energetycznej. Jeśli wilgotność jest zbyt wysoka, proces spalania staje się mniej efektywny, a temperatura w palenisku spada. Mokre drewno zużywa energię na odparowanie wody zamiast na ogrzewanie pomieszczeń, co może prowadzić do większego zadymienia. Z kolei drewno zgniłe lub stęchłe ma osłabioną strukturę i niższą gęstość. Pali się niestabilnie i szybciej się wypala, przez co trudniej utrzymać stałą temperaturę w piecu lub kominku.
Jakie drewno do pieca jest mało wydajne? Topola, wierzba, osika, lipa i modrzew w praktyce
Topola, wierzba i osika to drewno o niskiej gęstości, dlatego spala się szybko i daje krótszy efekt grzewczy. Im niższa gęstość drewna, tym krócej utrzymuje ono wysoką temperaturę w palenisku. W praktyce oznacza to konieczność częstszego dokładania opału. Lipa również należy do lżejszych gatunków i może powodować większe dymienie, zwłaszcza jeśli nie jest odpowiednio wysuszona. Modrzew jest drewnem twardszym, ale zawiera żywicę i wymaga starannego sezonowania. W porównaniu z bukiem, grabem czy dębem wymienione gatunki rzadziej wybierane są jako główne drewno opałowe na zimę.
Czego nie wolno palić w piecu i kominku? Drewno lakierowane, meble i płyty drewnopochodne są zabronione
Elementy pokryte farbą, lakierem lub impregnatem zawierają związki chemiczne, które nie powinny być spalane w domowych piecach. Dotyczy to także płyt wiórowych, MDF i sklejki, które produkowane są z dodatkiem klejów i żywic syntetycznych. Spalanie przetworzonego drewna jest niezgodne z przepisami i może prowadzić do emisji szkodliwych substancji do powietrza. Do paleniska nie powinny trafiać również stare listwy, framugi okienne ani elementy mebli z okleiną. Takie materiały nie są przeznaczone do spalania w warunkach domowych. Ostrożność należy zachować także przy używaniu płynów do rozpalania. Dolewanie ich do już palącego się ognia może spowodować gwałtowny zapłon. Bezpieczniejszym rozwiązaniem jest sucha rozpałka i naturalna podpałka, które pozwalają kontrolować proces rozpalania.
