Naukowcy z Towarzystwa Herptologicznego NATRIX postanowili stworzyć mapę przedstawiającą tereny zamieszkiwane przez gniewosza plamistego, nazywanego popularnie miedzianką. Wąż został wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi gatunków zagrożonych, dlatego tak ważne jest ustalenie, w których częściach kraju występuje najwięcej osobników. Pracownicy organizacji poprosili o pomoc rodaków. Na ten moment pozyskano 1,6 tys. zgłoszeń. To jednak jeszcze nie koniec działań podjętych przez badaczy.
Dzięki skrupulatnie przeprowadzanym badaniom, nad gatunkiem gniewosza plamistego, udało się ustalić, że największa populacja tych węży występuje na terenach dawnej kopalni wapienia, znajdującej się w gminie Gogolin. Na powierzchni 28 hektarów żyje około 150 osobników. Rok temu to miejsce zyskało tytuł rezerwatu, który nazwano "Gogolińskie gniewosze". W związku ze sporym zagrożeniem wyginięcia gatunku nie można wchodzić na ten obszar. I choć gromada miedzianek w województwie opolskim jest dość spora, obecność pojedynczych przedstawicieli odnotowano również w innych rejonach Polski. W aktualizowaniu mapy gatunkowej pomagają zgłoszenia, nadsyłane przez ludzi, o które wciąż wnioskują pracownicy Towarzystwa Herpetologicznego NATRIX.
Dołożyć swoją cegiełkę może każdy, kto widział i sfotografował gniewosza plamistego! Wystarczy, że prześlecie nam maila. (...) Zdjęcie potwierdzające poprawność identyfikacji - nie musi być idealne, potrafimy rozpoznawać gatunki nawet z takich robionych tosterem
- czytamy na Facebooku organizacji. Ważne jest, aby przy robieniu zdjęcia nie spłoszyć zwierzęcia.
Nic na siłę. Lepiej zrobić zdjęcie z daleka, niż narazić węża na stres
- tłumaczy dla portalu "Wrocław" pracująca przy projekcie Aleksandra Kolanek. Krytyczna sytuacja gniewoszy w dużej mierze wynika z działań człowieka. Bardzo często niewinne gady są mylone, ze swoją jadowitą kuzynką, dlatego warto znać różnice pomiędzy jednym a drugim gadem. Oto one.
Przekleństwem gniewosza jest jego ozdobny grzbiet, na którym rozrzucone są plamki, układające się w linie. Sporo osób nie przyglądając się, pochopnie stwierdza, że są to zygzaki, za pomocą których identyfikujemy jadowitą żmiję. W miarę możliwości i posiadania umiejętności trzymania nerwów na wodzy warto przyjrzeć się wężowi i zwrócić uwagę na szczegóły. Jednym z najtrudniejszych do zauważenia, ale bardzo ważnym jest kształt źrenic - u miedzianki jest on okrągły, a u żmii - pionowy. Dodatkowo gniewosz posiada zaokrąglony (sercowaty) zarys głowy, natomiast jego jadowita kuzynka, trójkątny. Zagrożony wyginięciem gatunek jest też znacznie większy. Zazwyczaj osiągają one od 60 do 90 cm długości, a żmije od 60 do maksymalnie 80 cm. Większość gadów świadomie nigdy nie decyduje się na wejście w interakcje z człowiekiem. Kiedy jednak natkniemy się na nie i w jakiś sposób damy im odczuć, że są zagrożone, mogą zaatakować. Badaczka z TH NATRIX uspokaja jednak tych, którzy obawiają się bólu.
Od lat badam gniewosze, wiele razy mnie ugryzły. Czy boli? Przypomina trochę ukąszenie komara, z tym że nie pozostaje po nim żaden ślad
Sierpień i wrzesień to najlepszy czas do zaobserwowania przedstawicieli zagrożonego gatunku. Gniewosze plamiste wykazują się na przestrzeni tych dwóch miesięcy największą aktywnością.
W sierpniu rodzą się młode, a we wrześniu gniewosze żerują intensywniej, przygotowując się do zimy
tłumaczy Aleksandra Kolanek.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.