Ksiądz Jan Kaczkowski chorował na glejaka IV stopnia, w wyniku którego zmarł w wieku 38 lat. Pomimo tak ciężkiej choroby nie zatrzymywał się nawet na moment. "Życie na pełnej petardzie" to tytuł książki, która zawiera rozmowę z księdzem Janem, ale również jest to odzwierciedlenie jego postawy życiowej.
Ksiądz Jan charakteryzował się swoim poczuciem humoru i bezkompromisowymi sposobami działania. Pomimo wszelkich gróźb i zakazów płynących ze strony biskupa postanowił założyć Hospicjum Domowe w Pucku, w którym niesiono pomoc osobom chorym na raka. Swoje życie poświęcił potrzebującym i chorym, choć sam chorował. Żył w przekonaniu, że każdy człowiek jest wartościowy – więc każdemu dawał szansę – choć społeczeństwo już dawno wydawało wyrok.
Mam przeczucie i świadomość, że gdybym nie spotkał Jana, to pewnie dzisiaj bym nie żył, a w najlepszy przypadku siedziałbym w więzieniu. Uratował mi życie
- powiedział Patryk Galewski wychowanek księdza Jana w rozmowie z Programem 1 Polskiego Radia.
Kiedy ksiądz Jan jeszcze żył, opowiedział o trzech księżach, których - jak sam mówił - mogły mieć duży wpływ na jego decyzję dotyczącą powołania kapłańskiego. Dwóch z nich spotkał, kiedy jeszcze był dzieckiem. Jednym był jego katecheta, o którym ksiądz Kaczkowski wypowiadał się w bardzo ciepły sposób:
Pamiętam jak dziś moją pierwszą spowiedź i mojego katechetę księdza Pawła, który (…) po prostu mnie przekonał, że w hostii obecny jest Chrystus. Pamiętam niemal każdą jego lekcję, że mówił o łasce uświęcającej, o komunii świętokradzkiej, o tym, że jak ksiądz idzie z Najświętszym Sakramentem po ulicy, to trzeba uklęknąć
Drugiego z księży spotkał zaraz po swojej pierwszej spowiedzi, na której jak sam wyznał, dopuścił się kłamstwa - którego bardzo szybko i bardzo szczerze pożałował.
Ksiądz mnie zapytał, czy mam książeczkę do nabożeństwa. A skąd ja z takiego laickiego domu miałbym mieć? I powiedziałem mu, że mam. Odszedłem i bliski płaczu uklęknąłem przy bocznym ołtarzu, próbowałem modlić się po swojemu. I szedł taki stary prałat, Franciszek Grucza, Kaszub, dość antypatyczny w obejściu. On widział, że mam minę nieswoją. Uklęknął przy mnie. Tym razem nie strzelił mnie w łeb biretem, jak to miał w zwyczaju. Zapytał: "Chłopczyku, co się stało". Odpowiedziałem z zaufaniem: "Proszę księdza dostałem pokutę. I skłamałem, że nie mam książeczki. I nie wiem jak odmówić". Pamiętam jak dziś, że była to Litania to Serca Pana Jezusa. I ten starszy, taki ciepły kapłan wziął swój podniszczony brewiarz (…), znalazł tę litanię i powiedział: "Chodź, to ja z Tobą odmówię". I to było takie słodkie, czułe, że on małego, bezbronnego dziecka nie zlekceważył. A przecież mógł.
Wspominając tę sytuację, przyznał, że już wtedy w jego sercu zostało zasiane ziarno powołania kapłańskiego. Trzeci kapłan - o którym wspominał ksiądz Jan - pojawił się na jego drodze, kiedy pełnił on już posługę kapłańską.
Siedzieliśmy tak w kościele, w konfesjonałach - on w jednym, ja w drugim. I taki może trzylatek wychodząc z kościoła ukląkł na dwa kolana na dywanie i puścił takiego całusa do tabernakulum. Ja wychodzę, a ksiądz Zbigniew - wielki, postawny mężczyzna, ponad dwa metry, był na misjach w Afganistanie, w Libanie - patrzę, a jemu ciekną łzy (…). Taka dziecinna ufność wobec obecności Chrystusa w Eucharystii. To jest coś, co mnie niezwykle zawsze porusza
Tak wyglądały najistotniejsze momenty życia tego wyjątkowego kapłana, którego pokochało wielu Polaków i który na zawsze wpisał się w historię polskiego duchowieństwa.