Chłodny poranek nie oznacza jeszcze, że kaloryfery trzeba od razu ustawić na pełną moc. W dobrze ocieplonym bloku przez długi czas pozostaje przyjemnie, nawet gdy na zewnątrz robi się zimno. Inaczej wygląda sytuacja w starej kamienicy, która szybciej traci nagromadzone ciepło. Właśnie dlatego najlepiej obserwować termometr we własnym domu, a nie kierować się wyłącznie prognozą pogody.
Nie istnieje jedna data rozpoczęcia ogrzewania odpowiednia dla wszystkich domów. Jak informuje Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), w chłodnej porze roku 18 stopni Celsjusza uznaje się za bezpieczne minimum dla ogólnej populacji. Wyższa wartość jest zalecana m.in. dzieciom, seniorom oraz osobom przewlekle chorym. Nie trzeba przy tym utrzymywać identycznych wskazań termometru w każdym pokoju. Jak podaje Verbraucherzentrale, w salonie odpowiednie jest około 20 stopni Celsjusza, natomiast w sypialni może być chłodniej. Jeżeli wnętrza regularnie się wychładzają, nie warto zwlekać z odkręceniem grzejników tylko dlatego, że sezon grzewczy dopiero się zaczyna. Ważniejsze od daty są odczyty termometru i komfort domowników.
Dobrze ocieplony blok zachowuje się inaczej niż kamienica bez termomodernizacji, dlatego mieszkańcy tych budynków nie muszą uruchamiać kaloryferów w tym samym momencie. Jak podaje niemiecka organizacja CO2online, w nieocieplonych obiektach wybudowanych przed 1977 rokiem grzanie bywa potrzebne, gdy na zewnątrz jest od 15 do 17 stopni Celsjusza. W budynkach powstałych po 1995 roku orientacyjny zakres wynosi od 12 do 15 stopni Celsjusza. Dobra izolacja ogranicza straty ciepła, dzięki czemu pomieszczenia dłużej zachowują komfortową temperaturę. Sam rok budowy nie przesądza jednak o tym, kiedy trzeba uruchomić kaloryfery. Wymiana okien oraz ocieplenie ścian i dachu poprawiają właściwości starszych nieruchomości. Znaczenie ma także położenie lokalu, ponieważ mieszkania narożne i znajdujące się na ostatnim piętrze są bardziej narażone na wychłodzenie.
Odkładanie uruchomienia kaloryferów nie zawsze oznacza rozsądną oszczędność, szczególnie w pomieszczeniach narażonych na wilgoć. Jak informuje niemiecki Umweltbundesamt, w sezonie grzewczym w sypialni nie powinno być mniej niż 16 stopni Celsjusza. Przy niskiej temperaturze powierzchnia ścian staje się chłodniejsza, a znajdująca się w powietrzu para wodna łatwiej się na niej skrapla. Wilgotne miejsca stwarzają warunki sprzyjające rozwojowi pleśni, dlatego nie należy dopuszczać do nadmiernego wychłodzenia pomieszczeń. Szczególnie warto sprawdzać narożniki, ściany zewnętrzne oraz miejsca za szafami i innymi dużymi meblami. Często zaparowane szyby albo mokre fragmenty ścian również wskazują, że we wnętrzu gromadzi się za dużo wilgoci.
Jesienią przydatny jest również higrometr, który pokazuje poziom wilgotności powietrza. Jak informuje Verbraucherzentrale, odpowiedni zakres wynosi od 40 do 60 procent. Jeśli wskazania są zbyt wysokie, trzeba zadbać przede wszystkim o regularną wymianę powietrza. Jak podaje Umweltbundesamt, podczas chłodnych miesięcy najlepiej szeroko otworzyć okna na krótki czas, zamiast zostawiać je uchylone przez wiele godzin. Takie wietrzenie pozwala usunąć nadmiar wilgoci, a jednocześnie nie wychładza niepotrzebnie ścian i wyposażenia. Kontrola termometru i higrometru daje więc prosty obraz sytuacji w domu. Jeśli robi się zbyt zimno, a jednocześnie rośnie wilgotność, dalsze odkładanie rozpoczęcia grzania nie jest dobrym rozwiązaniem.