Obecna sytuacja polityczna w Europie i na świecie może wzbudzać niepokój, w związku z czym coraz częściej porusza się temat ochrony ludności. Kilka miesięcy temu informowaliśmy nawet o uruchomieniu w Polsce nowego kierunku studiów podyplomowych związanych z tą tematyką. W klimat ten dobrze wpisuje się projekt, który postanowił zrealizować niemiecki reżyser Marlin de Haan. Skupi się on bowiem na historii Sonnenbunker, co można przetłumaczyć jako "Słoneczny bunkier". Teraz de Haan poszukuje osób, które 60 lat temu żyły w schronie.
Jak donosi "Die Welt", projekt de Haana ma być zatytułowany "Practising Apocalypse" (Apokalipsa w praktyce), co dobrze oddaje myśl przyświecającą twórcom Sonnenbunker w Dortmundzie. Zgodnie z informacjami dostępnymi na oficjalnej stronie obiektu bunkier ma 46 metrów długości, 25 metrów długości i 17 metrów wysokości. Został wyposażony we wszelkie niezbędne instalacje i miał zapewnić ochronę 1500 osobom przez 30 dni. Do schronu prowadzą cztery pary stalowych drzwi, każde o wadze 3,5 tony. W pierwotnym założeniu miały być sterowane elektrycznie, ale ze względu na ograniczenia technologiczne sprzed sześciu dekad, zdecydowano się na mechanizm przesuwania po szynach. Za drzwiami znajduje się wąski korytarz, który miał pełnić funkcję śluzy. Jednorazowo mieści ona 150 osób. Po jej wypełnieniu strażnik bunkra zamykałby drzwi i wpuszczał ludzi do wnętrza.
Zobacz też: Dokąd (nie) podróżować w 2025 roku? Globalna mapa ryzyka ujawnia najbardziej niebezpieczne państwa
Początkowe plany testów obłożenia Sonnenbunker dotyczyły jego pełnej pojemności, czyli 1500 osób. Szybko jednak z tego zrezygnowano i ograniczono się do 144 osób. Test ten pozostał także unikalny w historii Republiki Federalnej Niemiec, choć mówiło się o powtórzeniu go w innych miastach. Uczestnicy mieli spędzić w środku 144 godzin, czyli sześć dni. Wśród nich była wówczas 17-letnia Gertrud Koch, która teraz jako pierwsza osoba skontaktowała się z de Haanem, usłyszawszy o jego projekcie w lokalnych wiadomościach. Jak kobieta wspomina te wydarzenia?
Gertrud Koch przyznaje, że do testu Sonnenbunker zgłosiła się w dużej mierze ze względu na aspekt finansowy. Pracowała bowiem wtedy jako stażystka w laboratorium i nie miała jeszcze dochodów. Ochotnicy zaś dostawali 50 marek za każdy dzień testu, plus 75 marek na jego zakończenie - w sumie 375 marek (około 816 złotych), czyli więcej niż średni miesięczny dochód w Niemczech w tamtych czasach. Rozpoczęciu testu 8 czerwca 1964 roku towarzyszyło również duże zainteresowanie ze strony mediów. Niemniej życie w schronie nie było zbyt ekscytujący. Cykl dobowy był wyznaczany przy pomocy sztucznego oświetlenia, a uczestnicy mieli 18 godzin podzielonych na czas wolny w pokojach rekreacyjnych i posiłki. Choć cała 144-osobowa grupa przetrwała pełne sześć dni bez żadnych problemów, to dziś Gertrud stwierdza, że nie zgłosiłaby się ponownie na ochotniczkę. Co ciekawe, nie chodzi przy tym wcale o trudy z tym związane, a bezcelować takiej próby.
Jaki jest sens, jeśli 1500 osób siedzi w bunkrze, gdy wszystko na zewnątrz jest zniszczone i skażone?
- zastanawia się kobieta, cytowana przez "Die Welt". Sonnenbunker początkowo był regularnie serwisowany i konserwowany, ale później przez długi czas pozostawał nieużywany. W końcu w 2005 roku Federalny Urząd ds. Nieruchomości i miasto Dortmund zdecydowały o jego sprzedaży i obiekt został częściowo objęty ochroną zabytków. Ponadto udostępniono go zwiedzającym, choć ostatnia aktualizacja na oficjalnej stronie ze stycznia 2024 roku podaje, że schron pozostawał niedostępny do odwołania. Bardzo możliwe, że ponownie odżyje w związku z realizacją "Practising Apocalypse".
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.