Podziemia kredowe w Chełmie to pozostałość po wieloletnim wydobyciu kredy, które rozpoczęło się już w średniowieczu. Stanowią wielopoziomowy kompleks korytarzy i komór wykutych w skale kredowej tuż pod powierzchnią miasta. Labirynt ciągnie się pod całym Starym Miastem i aktualnie jest jedną z największych atrakcji tego regionu, wokół której wciąż krążą liczne legendy.
Kredę w Chełmie zaczęto wydobywać już w średniowieczu, a dla mieszkańców ten surowiec stanowił ważny element lokalnej gospodarki. Miał swoje zastosowanie w budownictwie i przemyśle, a wiele osób czerpało potężne zyski z jego sprzedaży. Ta branża mocno rozwinęła się w XVII i XVIII wieku, gdy niemalże każde gospodarstwo miało dostęp do podziemnych korytarzy, które stawały się coraz dłuższe. Przypadkowe łączenie się pojedynczych wyrobisk sprawiło, że z czasem na głębokości poniżej 20 metrów zaczęły powstawać potężne komory. W efekcie pod staromiejską zabudową Chełma w ciągu setek lat powstały wyrobiska sięgające nawet 40 kilometrów długości.
Zobacz też: Turyści pokochali ten kraj. Tylko w styczniu odwiedziło go ponad 30 tysięcy Polaków
Trwało to do XIX wieku. Wtedy decyzją lokalnych władz wydobycie zostało przerwane. Głównym powodem były zagrażające ludziom "pułapki" w postaci gigantycznych dziur. Labirynt nigdy jednak nie przestał być ważnym symbolem tego miasta, a w latach 70. XX wieku przerobiono korytarze tak, by mogły stanowić atrakcję turystyczną. Po wprowadzaniu istotnych zmian udostępniono je zwiedzającym, przez co do dzisiaj przyciągają całą masę zainteresowanych.
Trasa turystyczna była regularnie wydłużana i dziś ma aż 1,5 kilometra długości. Można ją zwiedzać w towarzystwie przewodnika, a taka podróż trwa około 50 minut. W jej trakcie turystom pokazywane są liczne relikty geologiczne, archeologiczne i historyczne. Główną atrakcją jest zaś szyb studni staromiejskiej użytkowanej od XV do XVIII wieku, który zrekonstruowano na rynku staromiejskim i nazwano go po lokalnym społeczniku - dr Edwardzie Łuczkowskim. Dużą uwagę przykuwają również legendy krążące wokół tego miejsca. Najpopularniejsza z nich dotyczy białego niedźwiedzia.
W czasach przedchrześcijańskich, na szczycie Chełmskiej Góry, pod trzema wielkimi dębami, w kredowej jaskini mieszkał potężny brunatny niedźwiedź. Przebywając ciągle w kredowej jaskini, nabrał pięknej białej barwy. Mieszkańcy grodu powoli przyzwyczaili się do tego osobliwego sąsiada. Początkowo z obawą, później z respektem i szacunkiem traktowali sąsiedztwo olbrzymiego dzikiego zwierza. Obok zbudowano chram, gdzie oddawano cześć pogańskim bogom, a młode kapłanki strzegły wiecznego świętego ognia. Pewnego razu niespodziewanie na mieszkańców Chełma napadli dzicy najeźdźcy. Spalili osiedle i chcieli zdobyć święty ogień. Gdy obrońcy ulegli już przewadze wroga, pojawił się biały niedźwiedź i rozgromił napastników. Zmęczony walką stanął na chwilę pomiędzy trzema dębami, a zachodzące słońce dziękczynnie malowało złotem drzewa, zwierzę i przestrzeń. Od tego czasu biały niedźwiedź pomiędzy trzema dębami stał się godłem Chełma
- czytamy na oficjalnej stronie atrakcji. Dziś w jednej z komór można spotkać słynnego Bielucha, który zdaniem wielu nadal strzeże podziemnych korytarzy. Jak informują przedstawiciele atrakcji, w 2024 roku to miejsce odwiedziło blisko 35 tysięcy turystów, a chełmski labirynt z roku na rok cieszy się coraz większą popularnością.
Dziękuje my, że przeczytałaś/eś nasz artykuł.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.