Mawia się, że życie to nie bajka. Jednak czasami dochodzi do sytuacji, które prowokują do myślenia na temat wyjątkowości otaczającego nas świata. Na terenie bieszczadzkich lasów zaobserwowano zjawisko pozwalające internautom zachwycić się naturą. Widok różowych kuleczek, które porosły drzewa, sprawił, że w komentarzach zaczęło roić się od baśniowych porównań. Czy guma balonowa naprawdę może rosnąć na drzewach?
To już nie pierwszy raz, kiedy bieszczadzkie tereny wzbudzają sensację w sieci. Tym razem stało się to za sprawą postu umieszczonego przez Nadleśnictwo Baligród na oficjalnym profilu Facebook. Na zdjęciach można zaobserwować różowe bąbelki, które wywołały spore zainteresowanie internautów.
Co za róż w bąbelkach, tego nie spotkałam jeszcze
Wyglądają cudownie. Chciałoby się posmakować
Ale landrynki!
- czytamy w komentarzach. Leśnikom i znawcom roślinności widok ten jest dość dobrze znany, co nie znaczy, że zachwyca ich w mniejszym stopniu. Okazuje się, że wywołujące falę zachwytów stworzenie to rulik nadrzewny. Niech nie zwiedzie was jego wygląd, to wcale nie jest grzyb. Oto co wiemy, na temat tego gatunku.
Rulik nadrzewny to śluzowiec, który bywa nazywany wilczym mlekiem i łączy w sobie cechy roślin, grzybów oraz zwierząt. Najczęściej do zaobserwowania tego gatunku może dojść na starych, wyniszczonych pniach, gałęziach i koronach drzew. Pojawia się tam na krótko po wystąpieniu opadów deszczu. Ceni sobie wilgoć oraz ciepło. Młode osobniki występują w kolorze różowym - który tak bardzo chwycił za serca internautów. Można także zauważyć egzemplarze zabarwione na pomarańczowo lub czerwono. Wraz ze wzrostem zaczynają ciemnieć i nabierać brązowego koloru. Śluzowce dzięki nibynóżkom są w stanie się poruszać w celu poszukiwania żywności oraz lepszych warunków życiowych. Co ciekawe, w Tokio wykorzystano je do zoptymalizowania tras lokalnego metra. Badania przeprowadzone zostały w 2000 roku i polegały na rozłożeniu płatków owsianych w strategicznych częściach miasta. Ruliki w poszukiwaniu jedzenia zawsze wybierają najkrótszą drogę, w związku z czym dzięki obserwacjom ich ruchów japońscy naukowcy mogli ustalić, którędy powinna przebiegać najkrótsza trasa komunikacji miejskiej. Chcąc jednak zaobserwować na własne oczy proces ich poruszania o zaledwie kilka centymetrów, trzeba by było nie spuszczać z nich wzroku przez kilka dni.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.