Jaskinia Siarkowa znajdująca się na pograniczu Albanii i Grecji to prawdziwy koszmar osób cierpiących na arachnofobię. To właśnie tu odkryto wspomnianą wyżej olbrzymią pajęczynę. Z punktu widzenia naukowców jest to jednak fascynujące zjawisko. Prace nad jego lepszym zrozumieniem wciąż trwają, a dotychczasowe ustalenia opublikowano w magazynie "Subterranean Biology". Głównym autorem badania jest István Urák, adiunkt biologii na Węgierskim Uniwersytecie Sapientia w Transylwanii w Rumunii.
Jaka jest największa pajęczyna na świecie? Jaskinia Siarkowa skrywała fascynującą strukturę
Szczegółowe informacje o pajęczynie w Jaskini Siarkowej ujawniono niedawno, ale odkryto ją wcześniej. Jak podaje portal LiveScience, w 2022 roku natrafili na nią grotołazi z Czeskiego Towarzystwa Speleologicznego podczas wyprawy do kanionu Vromoner. W 2024 roku z kolei grupa naukowców odwiedziła jaskinię i wybrała z niej okazy, które następnie przeanalizował Urák. Dopiero potem wyruszył z zespołem na własną wyprawę do Jaskini Siarkowej.
Zobacz też: Niezwykłe odkrycie w zoo. Ukrywały się od czasów PRL-u.
Pajęczyna rozciąga się na powierzchni 106 metrów kwadratowych wzdłuż ściany wąskiego, niskiego przejścia w pobliżu wejścia do jaskini. Naukowcy opisali ją jako sieć złożoną z tysięcy lejków. Jest to prawdopodobnie największa pajęczyna na świecie. Analiza żyjących tu pająków wykazała, że są to dwa gatunki: Tegenaria domestica, znany jako kątnik domowy, oraz Prinerigone vagans. Populację pierwszego oszacowano na 69 tys. osobników, a drugiego na 42 tys., co łącznie daje około 111 tys. pająków zamieszkujących jaskinię. Badacze są jednak pod wrażeniem nie tylko rozmiarów czy liczebności.
Czy pająki mają kolonie? Środowisko jaskini przyczyniło się do nietypowych zachowań pająków
Choć niektóre pająki żyją w koloniach, to T. domestica i P. vagans zaliczają się do większości, która prowadzi samotniczy tryb życia. Co więcej, w normalnych warunkach kątniki zazwyczaj polują na P. vagans. Naukowcy przypuszczają jednak, że brak światła może pogarszać ich wzrok. Zamiast tego więc pająki żywią się muchówkami z rodziny ochotkowatych. Muchówki z kolei zjadają białe mikroby w jaskini, pochodzące od bakterii utleniających siarkę w jaskini. Ta nietypowa dieta sprawiła, że pająki żyjące w jaskini różnią się genetycznie od swoich krewnych z zewnątrz, co potwierdzają dane molekularne.
Często myślimy, że znamy dany gatunek w pełni, że wiemy o nim wszystko, a mimo to wciąż mogą się zdarzać nieoczekiwane odkrycia. Niektóre gatunki wykazują niezwykłą plastyczność genetyczną, która zazwyczaj ujawnia się dopiero w ekstremalnych warunkach. Mogą one wywoływać zachowania, których nie obserwuje się w 'normalnych' okolicznościach
- stwierdził Urák w odpowiedzi przesłanej do redakcji Live Science. Badacz zaznacza, że będzie starać się o ochronę kolonii żyjącej w jaskini. W międzyczasie cały zespół pracuje nad kolejnymi badaniami, które mogą ujawnić więcej informacji o pajęczakach.
Źródło: subtbiol.pensoft.net, livescience.com
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
