Rośliny mają kojący wpływ na wiele osób, niezależnie od tego, czy są uprawiane w doniczkach, czy rosną w naturze. Kwiat Roku 2025, czyli siedmiopalecznik błotny (Comarum palustre), stanowi tego dobry przykład. Choć jest niewielki, to na pewno przyciągnie naszą uwagę podczas spaceru na łonie natury. Czym jeszcze wyróżnił się na tle ogromnej konkurencji?
Fundacja Loki Schmidt z Niemiec wybiera Kwiaty Roku już od 1980 roku. Ich pełną listę znajdziemy na oficjalnej stronie fundacji. Siedmiopalecznik błotny jest już zatem 46. rośliną, która zdobyła to wyróżnienie. Zalicza się on do rodziny różowatych. Naturalnie występuje w Azji, Ameryce Północnej i Europie. W Polsce można go spotkać na niżu, w pobliżu rzek, na torfowiskach i w błotnych lasach, a także rzadziej w niższych partiach gór. Niemniej Fundacja Loki Schmidt podkreśla, że siedmiopaleczniki preferują właśnie obrzeża wysokich torfowisk i błotniste, otwarte gleby niskich torfowisk. Rośliny te kwitną od maja do sierpnia, a ich kwiaty mają barwę fioletową, brązową lub krwistoczerwoną. Ich łodygi osiągają 20-70 centymetrów długości. Co ciekawe, siedmiopaleczniki można również uprawiać w ogrodzie lub na działce, choć będzie to wymagało od nas nieco pracy. Więcej na ten temat pisaliśmy w poprzednim artykule. Tym razem jednak skupimy się na przyczynach decyzji niemieckiej fundacji. Jak zostało już bowiem wspomniane, nie chodziło tu tylko o zewnętrzne piękno.
Wybór siedmiopalecznika błotnego na Kwiat Roku 2025 ma zwracać uwagę na problem osuszania torfowisk, czyli terenów, na których te rośliny czują się doskonale. Jak podaje Fundacja Loki Schmidt, aż 95 procent niemieckich torfowisk uznaje się za zniszczone. To sprawiło, że siedmiopalecznik z rośliny powszechnie spotykanej stał się niezwykle rzadkim okazem. Skutki niszczenia torfowisk są jednak znacznie poważniejsze. W swoim nienaruszonym stanie są one najefektywniejszymi i największymi magazynami dwutlenku węgla na Ziemi. Niestety ich osuszanie prowadzi do mineralizacji torfu wskutek kontaktu z powietrzem, co z kolei oznacza uwalnianie ogromnych ilości metanu (CH4) i dwutlenku węgla (CO2), a także podtlenku azotu (N2O), który jest 300 razy bardziej szkodliwy dla klimatu niż CO2. Inaczej mówiąc, osuszone torfowiska stają się źródłem gazów cieplarnianych i w znacznym stopniu przyczyniają się do zmiany klimatu.
Zobacz też: UE zakazuje uprawy popularnej rośliny. Polacy mogą zapłacić milion złotych kary
W Polsce sytuacja jest niewiele lepsza. Portal Teraz Środowisko podaje, że około 86 procent torfowisk w naszym kraju poddano osuszaniu. Odbudowa tych terenów jest możliwa, ale to czasochłonny i skomplikowany proces.
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.