Podróże to niesamowity czas i świetna forma na spędzanie wolnego czasu. Wiele osób nie wyobraża sobie podróżowania w pojedynkę, choć według wielu to bardzo ciekawe doświadczenie i niesamowita przygoda. Ta kobieta pochodzi z Kanady i od 40 lat podróżuje samotnie. Co więcej, wysyła do siebie pocztówki. Dlaczego to robi? Odpowiedź jest zaskakująca.
Więcej podobnych artykułów przeczytasz na stronie głównej Gazeta.pl
Debra Dolan od 21. roku życia podróżuje w różne zakątki świata sama - i przez ten czas nauczyła się, że nie potrzebuje żadnego towarzysza, aby odkrywać świat, a samotne wyjazdy dostarczają jej niesamowitych wspomnień. W tego typu podróżach można spotkać na swojej drodze wiele osób, których możliwe, że nie poznalibyśmy, gdyby nie fakt, że jesteśmy sami. Podróżując samotnie, jesteśmy niejako zmuszeni do rozmowy z innymi ludźmi, a czasami krótkie pogawędki mogą okazać się być początkiem znajomości na lata. Debra od ponad 40 lat wyjeżdża sama, aby poznawać świat i bardzo to lubi. Jak czytamy na stronie edition.cnn.com, nie miała czasu na to, aby opisywać każdą myśl w swoim notatniku, ani nie miała przy sobie aparatu, dlatego wpadła na niespotykany pomysł - wysyłanie pocztówek do samej siebie!
Debra podczas jednej ze swoich pierwszych samotnych wycieczek do Vancouver, postanowiła, że opisze swoje doświadczenie z wizyty w tym mieście na pocztówce w kilku zdaniach, a następnie wyśle do siebie samej. W ten sposób będzie miała pamiątkę w postaci zdjęcia na kartce, a gdy wróci do domu, przypomni sobie, jak się czuła podczas podróży. Tak zapoczątkowała niemalże tradycję, dzięki której dziś może pochwalić się ogromną liczbą pocztówek z różnych miejsc na świecie. To świetny sposób na zachowanie wspomnień w formie fizycznej, do których po latach będzie można wracać lub pokazać je bliskim. Debra Dolan, jak twierdzi, nigdy nie zawiodła się na usługach poczty, ponieważ zawsze kartki do niej dochodziły. Miała jednak sytuację, w której bała się, że pocztówka zagubiła się listonoszom, ale na szczęście dotarła do niej - co prawda rok później, ale najważniejsze, że dotarła!